‘Ik ben een geelbuik en dat zal ik altijd blijven.’ Met die uitspraak, met een knipoog, vat Paul Oosterlaken (67) zijn verbondenheid met Oudewater en Montfoort mooi samen. Geboren aan de Oude Singel in Oudewater, maar al bijna vijftig jaar actief op Montfoorts grondgebied, voelt hij zich thuis aan beide kanten van de gemeentegrens.
Afgelopen week namen hij en collega Andy Gowing na vele jaren afscheid van Kiremko, waar de twee samen de scepter zwaaiden. Geen grootse speeches of glitterend feest, maar een bescheiden receptie met collega’s en - heel toepasselijk - een patatje in de bedrijfskantine. Precies zoals Paul is: wars van poeha, maar vol waardering voor de mensen om hem heen. “Wat ik heb gedaan, heb ik altijd samen met anderen gedaan”, zegt hij beslist. “Alleen kun je niks, maar samen kun je heel veel.”
“Toen ik een tijd in Zaandam woonde voor mijn werk, wist ik pas wat ik hier had gemist”, vertelt hij. “Familie dichtbij, even bij elkaar binnenlopen zonder afspraak, dat gevoel van nabijheid. Dat vind je alleen in zo’n gemeenschap als hier.”
Die mentaliteit ziet hij als de kracht van zowel Oudewater als Montfoort. “Hier is het nog echt: met elkaar iets neerzetten zonder eigenbelang. Of het nu om Techniek in de Tent gaat, een initiatief als Montfoort Werkt, het verenigingsleven of het levendig houden van de stadskern - iedereen doet mee. Dat vind ik prachtig. Denk aan de sfeer van vroeger bij de 24 uur van Montfoort; dat gevoel van samen iets voor elkaar krijgen, dat is zó waardevol.”
Zelf blijft hij, ook na zijn vertrek bij Kiremko, actief in de regio. Zijn hart ligt bij technisch onderwijs en het stimuleren van jong talent. “Ik heb drie benen”, zegt hij met een glimlach. “Eentje in Oudewater, eentje in Montfoort en eentje in Woerden - bij de Technohub. Daar ben ik als voorzitter van Woerden Techniek Talent nog steeds nauw bij betrokken. De maakindustrie kan alleen bestaan als er jonge mensen zijn die willen meedoen. Daarom blijf ik me daar graag voor inzetten.”
Over verschillen tussen Oudewater en Montfoort is hij nuchter. “Vroeger was dat misschien belangrijk, maar nu niet meer. De mentaliteit is hetzelfde. Kiremko is hoofdsponsor van de jeugdteams in zowel Oudewater als Montfoort, en dat zegt eigenlijk alles. En eerlijk is eerlijk, als Oudewater tegen Montfoort voetbalt, win ik altijd. Welke kant er ook scoort.”
Thuis wachten zijn vrouw Simone, twee zonen en binnenkort het eerste kleinkind. “Dat wordt mijn nieuwe hobby”, lacht hij. “Als alles goed gaat, loop ik volgend jaar achter de kinderwagen - en daar kijk ik nu al naar uit.”
Wat hij Montfoort gunt? “Woningen voor de eigen jeugd. Dat ze hier kunnen blijven wonen, werken en hun gezinnen grootbrengen. Want als je de jeugd wegjaagt, verdwijnt ook de ziel van een stad.”
En weg uit Montfoort? Zeker niet. Paul kocht onlangs nog een pand op het industrieterrein, het voormalige gebouw van Batt Boy. Wat hij ermee gaat doen, weet hij nog niet precies, maar de plannen beginnen al te borrelen. “Ik zie altijd wel mogelijkheden”, zegt hij met een glimlach. “Zolang ik maar in beweging blijf.”
Geschreven en foto door: Sjoukje Dijkstra